من درد

من آینده روشنی دارم دوص عزیز

mandard — Sat, 12 May 2012 05:49:00 GMT

خیلی تلاش می‌کنم هی موضعم بیاد و نمیاد.

مثلن بیام در مورد برخورد با مهاجران افغان بنویسم: خانم کوکب از کابل که هفته پیش، تو برنامه «نوبت شما» بی‌بی‌سی، وقت بهتون نرسید و پشت خط موندید، می‌دونم دلتون گرفته، بوس به شما. من عذر می‌خوام.

یا بردارم یه پست بلند بالا بنویسم و بگم شاهین نجفی لجم می‌گیره که تو الکی الکی بخوای قهرمان نسل من بشی و من هنوز اینجا بشینم با خیال اکرم حمومی زیر دوش حموم سر کنم.

حتی تشکر کنم از ولادیمر پوتین به خاطر تمجید به‌موقعش از رهبر عظیم انقلاب و ناله کنم از قیمت گوجه سبز در قونیه پس از شیطنت‌های اردوغان.

بعد هم پشتم رو کنم به کل جمعیت و از ته دل عر بزنم و له شدن سه تا بچه زیر دست و پا در حین برنامه خاله شادونه رو محکوم کنم.

ولی خیلی وقته موضعم نمیاد. میگم بذا همین گوشه بشینم. صفحات رو بالا پایین کنم و هی آهنگ همسفر گوگوش رو گوش کنم.

هی از خودم می‌پرسم: مردونه تو اگه جای وثوق بودی، میتونسی گوگوش رو از شمال پشت ترک موتورت بذاری و دست نخورده برسونی دست والده محترمش؟ و متاسفانه جوابم هم همیشه مثبت هست.

مطمئنم که روز من هم میرسه. اون روزی که چش تو چش یار بندازم و زیر پوستی براش بخونم:

قد آغوش منی، نه زیادی نه کمی...

اما تا اون موقع هی باید موضع گرفت. باید نشون داد آدم حسابی شدی. من آینده ام روشنه دوص عزیز.

عید مبارکی

mandard — Mon, 19 Mar 2012 23:33:00 GMT

شب آخر سال هست. بی‌شکوه‌ترین عید عمرم شده و بدون هیچ تشریفات خاصی. اما تو دلم حال خوبیه. گفتم فقط بیام و اینجا یه چیزی رو بگم.

اینکه تو این خوشی‌ها یاد خیلی‌ها باید باشیم. اصن امسال بیاید یاد کوچولوها بیشتر باشیم که چش چش میکنن برا عیدی گرفتن. یاد کوچولوهای نسرین ستوده - بچه های تقی رحمانی و نرگس محمدی - آقازاده های احمد زیدآبادی - جگرگوشه های عبدالله مومنی و خیلی‌های دیگه.

خدا رو شکر خوندم که خیلی زندانی‌ها اومدن مرخصی. اما خب ای کاش برسه روزی که خبر خوشمون این چیزا نباشه دیگه.

ایشالا که سال بعد همه بتونن دور سفره هفت‌سین با خونواده بشینن و برای یه ایران خوب دعا کنند و نقشه بکشند.

امیدوارم تو این سال جدید همه‌مون بیشتر با هم مهربون باشیم. به هم حسن ظن داشته باشیم و امید از دلا نره و البته جیبمون هم پر پول باشه. سخت هست ولی شدنیه.

بیشتر هوای هم رو داشته باشیم.

عید همه شما آدمای خوب مبارک.

بد کردم

mandard — Fri, 09 Mar 2012 10:56:00 GMT

خوابم به هم ریخته بود و دست به گریبان اسهال هم.

ساعت سه نصف شب بود و ما هم گشنه. به زور پا شدم رفتم سر یخچال. سه تا تیکه نون تست بود یه سطل ماست از پریروز. کبابی بود برا خودش تو اون وضع.

نونها رو گذاشتم تو دستگاه تستر و رفتم سر ترجمه. کار گیر کرده بود و یه کم دیر برگشتم آشپزخونه. بوی سوختگی میومد. تستر دیر پریده بود بالا و نونها جفتشون سوخته بودن.

حسابی کلافه شدم. به نگاه عصبی به تستر انداختم. دلم میخواس هر چی از دهنم در میاد بارش کنم. ولی با نگاش گفت ببخشید. داشت میگفت جلو کتری برقی و مایکروفر کوچیکم نکن.

خیلی زور زدم که خودم رو کنترل کنم. آخرسر، نون های سوخته رو برداشتم، هلش دادم اونور و برگشتم اتاق...

امروز عصر که از سمینار برمیگشتم دیدم دارن میبرنش. گفتن دیشب معلوم نیس چش شده و تموم کرده.

خیلی داغون شدم. خراب کردم. بهم گفته بود که با من این طور نکن. من خر نفهمیدم. جلو دیگرون شکوندمش. تحمل نیورده بود. دق کرده بود.

بغضم شد. از اون یارو گرفتمش. بغلش کردم. همه دیشب از جلو چشام رد شد، پیشونیش رو ماچ کردم و تو گوشش خوندم: ببخش. بد کردم.

دارم خوشبخت میشم

mandard — Mon, 06 Feb 2012 02:25:00 GMT

یه وقتایی هم ناکوک میشدم. فهمیده بودم که نباید تو اتاق موند. میزدم بیرون. کجا؟ معلوم نبود، فقط راه می‌افتادم. اگه اصفهان بود که با ماشین مینداختم طرف ناژوون و کنار رودخونه. تو دانشگاه هم که راسه بلوار وسط جاده قدیم رو میگرفتم.

تو سرم هیچی نبود. یعنی بود ولی نبود. تو اصن بگو یه دیگ آش شله قلمکار. از همه چی میومد تو مخم. از لم دادن اون دختر چادریه به میله اتوبوس تا مردن مادر رفیقم از سرطان سینه. از حمله امریکا به عراق تا احتمال دسشویی گرفتن یه نخست وزیر تو کنفرانس خبری. از شاه پرستی حسین پاسبان بعد این همه سال تا چرایی دعوت نشدن برا تولد دختر دخترخاله. از گرونی شلوار لی‌وایز تا جای کش تنکه بلورخانم تو همسایه ها.

یه وقتاییش هم تو سرم میومد که آخرش چی؟ اصن کی به کیه؟ اصن تو با کی کار داری این وسط؟ و... یادمه به این نتیجه رسیده بودم که قضیه خیلی جوک تر از این حرفاست. میگفتم که باس خودت رو بزنی به نفهمی؛ اونی خوشبخت تره که زودتر و راحت‌تر بتونه خودش رو خر کنه.

گذشت. خیلی وقت بود که دیگه نذاشته بودم این فکر بیاد تو سرم. تا امشب.

بعد یه داستانی حالم خوش نبود. ترم هم شروع شده با کلی درس و زندگی. پا شدم یه چایی تازه برا خودم دم کنم. چای خشک و آبجوش رو ریختم تو فلاسک و نشستم باز سر مقاله ها. حوصله متن کوفتی رو نداشتم و دنبال یه بهونه که برا یه لحظه هم شده از شرش خلاص شم.

به بهونه خستگی، فلاسک رو برداشتم و تو لیوان چایی ریختم. رنگ شاش. هنو دم نیومده بود و خوردن نداشت. ناخودآگاه و بدون هیچ مکثی لیوان رو برگردوندم توی در فلاسک که پلاستیکی و تاریکتر بود و قلپ قلپ خیلی عادی و با طمانینه خوردم. چسبید.

حالا یه چن دقیقه ای گذشته و یه دفعه یادم اومده چی کار کردم. ترسناکه، ولی انگار دارم خوشبخت میشم.

پ.ن1: هی آقام میگفت این فکرا و ناکوکی‌ها مال سن و سالته؛ درست میشه. من خر نمیفهمیدم.

پ.ن2: فکرش دوباره اومده تو سرم. باید زد بیرون انگار. منصوری این ام‌پی‌تری‌پلیرت خیلی حق گردن ما داره اینجا.

زندگی کردن آن قدرها هم سخت نیست.

mandard — Tue, 03 Jan 2012 15:23:00 GMT

پیش نوشت: خیلی وقته حرف جدی ننوشتم. حیلی سخت شده برام. پس کم و کاستش رو ببخشید.

محمد بیگاه نویس دعوت کرده که بیاییم از زندگی و امید به عنوان ابزاری برای مبارزه بنویسیم. هر چند که فکر میکنم نتیجه ای که از پست دودینگ هاوس گرفته با اصل موضوع فرق دارد، ولی خوب من هم سعی میکنم از منظر خودم وارد بشم و به این بهانه سری به دوران دانشجویی بزنم.

وقتی وارد دانشگاه شدم، یک سالی از دوره اول ریاست جمهوری محمود خان احمدی نژاد گذشته بود. لرزش این تغییر به دانشگاه تهران و بعدش هم به پردیس قم ما رسیده بود و دکتر محسن رهامی را از مسند ریاست به زیر کشیده بود و دست اهالی اصلاح طلب و به اصطلاح دگراندیشان از دانشگاه کوتاه کرده بود.

دانشجویان هم خودشان تعریفی نداشتند. همه رنگ و رو باخته بودند و یُبس. بی عاری و بی خیالی عجیبی بود. عمده فعالیت تشکل های سیاسی دانشجویی، دعوا بر سر نام بود و بسیج هم که یکه تاز میدان. نهاد رهبری دلمشغول جشن غدیر و ازدواج دانشجویی بود و با این بهانه هر چند وقت مجری و خواننده خفنی با چاشنی پذیرایی مفصل راه می انداخت و ذوق خرج بودجه های محدود و ناچیزش را داشت و البته بی انصافی است اگر نگوییم که از این قِبَل بساطی هم برای خالی کردن قر برخی دوستان فراهم میشد. از کانون های فرهنگی هم یکی اندیشه مانده بود با شیخ بستان که فراخور نامش مهجور مانده بود، یکی هم کانون ایرانگردی که احمد خان تقوی یک تنه میگرداندش و اردو و جشن شب یلدا راه می انداخت. کانون ادبی که در دروه فترت بود و درب شواری صنفی هم چند صباحی بود که تخته شده بود.

در چنین فضایی، کار من دانشجو چیزی نبود جز نق زدن و شخم خاطرات گذشتگان. دوره دوره‌ی ورق و بازی حکم و شلم بود و پرچانگی سال بالایی ها. اینکه رهامی(رییس سابق) وکیل کوی دانشگاه بود، اینکه زمانی کدیور می آمده و دبیر انجمن اسلامی دانشگاه تهران از پردیس بوده و فلان مشاور جوان احمدی نژاد در انجمن مستقل همین دانشگاه بوده. فلان رتبه علمی و ورزشی و فلان جشن شونصد سال گذشته. شعر «از کشفیات آخر علم پزشکی است/ داروی زخم های من آن چشم مشکی است» محمود شانوری میخوندیم و دو جرعه حسرت هم روش که چه شاعرهایی داشته این بیغوله. آخر هم که ذکر مصایب شکست عشقی دوستان و چند فحش آب نکشیده نثار مسئولین لشکری و کشوری وقت و البته بخت کج خود که به کجا آمده ایم و آن هم در چه برهه ای.

اما خب این طور نمیشد. خوش نمیگذشت. خاطره ها و افسانه های سال بالایی ها تکراری شده بود و کیف اول را نداشت. این در و آن در زدیم. حسین خان تقی‌پوری پیدا شد و پای ما را به کانون اندیشه باز کرد. بستانی هم هوایمان را داشت و زندگی شروع شد. اول یک گروه چهار پنج نفره بودیم. موضوعی بر میداشتیم و چند صباحی میخواندیم و بحث میکردیم و بعد هرکدام از ظن خود چیزی مینوشتیم و چاپ میکردیم.

هنوز گرد مرگ همه جای دانشگاه و خوابگاه پخش بود اما برای ما نفس کشیدن راحت تر شده بود.

جلوتر رفتیم برنامه سخنرانی و مناظره راه انداختیم. سخت بود. از مجوز ندادن به مهمون به خاطر اینکه فلانی آدم بی ادبی هست، گیر دادن به پوسترهای برنامه، ناز کشیدن خود مدعوین و از همه بدتر استقبال کم بچه ها از برنامه ها. غم داشت. یاس داشت. فردایش مینشستیم دور هم تا کلایمان را قاضی کنیم. نق هم میزدیم اما باز شروع میکردیم.

خدا رو شکر بد نشد. سوادمان بیشتر شد. انبان تجربه کمرمان را خم کرد. برنامه ها شلوغ تر و اثرگذارتر شد. دوستان عزیز بیشتری پیدا کردیم. توانسته بودیم پای علوی تبار را در آن قحطی به دانشگاه باز کنیم. خانیکی مشارکتی ماشینش بنزین تمام کرد و با پای پیاده تا برنامه مان دوید. گزارش برنامه را در اعتماد ملی چاپ میکردیم و از صدقه سر انتخابات کرباسچی چشمش به سالن امام خمینی پردیس باز شد.

دیگر قدیمی ها رفته بودند و خودمان سال بالایی شده بودیم. به شورای فرهنگی دانشگاه میرفتیم و برای مجوز برنامه‌های خودمان دیگر کانون‌ها با مسئولان فیلسوف و شجاع دانشگاه و مشاور وقت و (بعدها اخراجی) رییس جمهور چانه میزدیم و ناز مسئول نهاد رهبری را می خریدیم.

شب یلدا را جشن گرفتیم و به همت مهران و اردشیر ساز روی صحنه بردیم آن هم در شهر قم. دختران کانون هنرها در آسمان گرفته دانشگاه جشنواره بادبادک راه انداختند و وسط حوض نقاشی کشیدند. ضرغام با جشنواره هم‌صدایش آمد تا بهانه‌ای باشد تا با فرشاد و دیگر بچه ها عکس مختاری و پوینده به در و دیوار بزنیم و حامد ابراهیم پور یعد از مدت ها باز بیاید و از سال هزار و سیصد و هشتاد و گه برایمان بخواند. مجله سپهر اندیشه در آوردیم و شیطنت‌ها کردیم و البته کلی درس گرفتیم.

همه اینها را گفتم تا به اینجا برسم، ما چهار سال در پردیس کوچکمان زندگی کردیم. خوش بودیم. خاطره ساختیم و البته کار خودمان را هم کردیم. آقایان دانشگاه ما را افسرده و یخ زده و گوشه اتاق افتاده بیشتر میپسندیدند؛ تا بدون مزاحمت های ما ذوق افتتاح ساختمان در کمتر از شش ماه بکنند. تا معاون پژهشی بیاید در تریبون آزاد دستانش را تا منتها علیه بازکند و پهنای باند اینترنت دانشگاه را به رخ بکشد و منتی سرمان بگذارد. تا شاید مسئول نهاد رهبری چشمش بیشتر برق بزند وقتی پلاکارد تبریک موفقیت عظیم خود را در در رشد ازدواج دانشجویی میبیند. تا شاید آخر سر چون هر سال جشنواره برگزار شود و قربان صدقه یکدیگر از برای این دستاوردهای عظیم بروند.

اما ما مانده بودیم و فارغ از آقایان دور هم زندگی کردیم. سختی و تلخی کم نکشیدیم. گوشه و کنایه داشت. پرونده حراست داشت. ضبط کردن یواشکی صدا داشت، اما کم نیاوردیم و زندگی کردیم. سرشار بودیم. تا به خود آمدیم دیدیم که چقدر تعدادمان زیاد شده. شجاع تر هم شده بودیم. دیدیم که حتی به اعتراض و در حمایت از حق همدیگر اعتصاب میکنیم و برنامه سخنرانی ترک میکنیم. کانون ها دیگر رونق گرفته بود. برو بیا بیشتر بود. دیگر پای بازی حکم و شلم خاطره های خودمان را میگفتیم و برای سال پایینی ها کلاس خودمان را میگذاشتیم.

سخت است یادم برود. شماره آخر سپهر اندیشه را با دنیایی شور و امید چاپ کردیم. همه چیز خوب بود. اما خب؛ سروصدا زیاد داشت و بساطی بود برای ابراز وجود برخی جنابان. بحث اخراج و تعلیق من پیش آمد، شکایت کردن و نپرداختن هزینه مجله. یکی از دفعاتی که من را به حراست خواندند، مسئول حراست عصبانی بود و میگفت دانشجویان به ما گله کرده اند، چرا شما با لباس سبز در دانشگاه راه میروی و سرت بالاست و میخندی. (نقل به مضمون) اما آن موقع من در دلم عروسی بود که روی خوب جایی دست گذاشته ام.

همین که زندگی کنیم و با امید بخندیم و سرمان بالا باشد خودش بزرگترین سیلی است بر گوش بدخواهان. خوب میدانم. غم هست. درد تحقیر. یاد خون همراهان. دوستان و بزرگان در بند. و حتی درد نان. اما زندگی هم هنوز هست. زندگی کردن آنقدرها هم سخت نیست. به یاد هم بیاوریم که هنوز هستیم و زندگی میکنیم.

پ.ن۱: سخت آدم از اون دوران بگه و یادی از کارمندهای امور فرهنگی نکنه. کسایی که واقعا داستانشون با مسئولین دانشگاه فرق داشت و همیشه موجب دلگرمی ما بودن. حتی همان جناب علیدوست. از مصطفی دولابی عزیز و اون گستاخ گفتناش، حسین حاج ابراهیمی و علاقه ویژه اش به سادات، خانم سلیمانی و علی آقا که ناراحت بود داره کچل میشه. همین طور به یاد همه بچه های کانونها که با هم بودیم و دور هم خوش بودیم، و انگار حال خیلی هاشون امروز خریدنی نیست. باشد که روزی همه باز دور هم باشیم و شادی کنیم.

پ.ن۲: تو این مدت چند تایی کامنت از ورودی های جدید دانشگاه گرفتم که بیا و ببین کانونت دست کیا افتاده. خواستم همینجا بگم که اون کانون من نبود، مال دانشجوهاست. اگر خیلی براتون مهم هست و واقعا ناراحتید، چرا خودتون نمیرید و اون رو دست بگیرین. وگرنه مطمئن باشید کسایی که حالا هستند لیاقتش رو از شما بیشتر دارن. امتحانش ضرر نداره. پس این همه روضه برا کی خوندم این بالا. :)

گوزنها هم منقرض شدن

mandard — Thu, 22 Dec 2011 06:57:00 GMT

یه روز هم یه گوزن شدم. عینکم رو بر داشتم و رفتم در خونه مسعود کیمیایی.
هی در زدم. هی در زدم.
مسعود در رو باز نکرد.

غمم گرفت. یاد قدرت افتادم...
برگشتم تا سوار اتول شم. شاخم به در گیر کرد. کفری شدم و اومدم پایین.
راسه خیابون رو گرفتم و هی دوییدم. هی دوییدم.
رسیدم در خونه فرامرز قریبیان.
هی داد زدم قدرت در رو باز کن. هی داد زدم. هی داد زدم.
ولی قریبیان دیگه قدرت سابق نبود. در رو باز نکرد.

غمم گرفت. خودم رو ول دادم تو تهرون. شدم یه گوزن خسته. یه گوزن بریده.
رفتم لاله زار سروقت تماشاخونه. یه بلیط گرفتم. دیدم فاطی هنو اونجاس. سراغ سید رسول رو گرفتم.
بم گفت که سد رسول و قدرت خیلی وقته که مردن؛ آژانا کشتنشون.

غمم گرفت.سُم کوبیدم زمین. عینک رو برداشتم و انداختم دور. دونه دونه شاخ هام رو شیکوندم.
راسه جاده رو گرفتم و رفتم.
نقطه شدم تو افق.
یادمه اون روز، از همه مسجدا جای اذون، صدای «گنجشکک اشی مشی» میومد.

پ.ن: همه شخصیت ها و اسم ها مربوط به فیلم گوزنها ساخته کیمیایی ست.

یاحقی دِ بزن، حمیرا دِ بخون

mandard — Mon, 21 Nov 2011 06:03:00 GMT

دوس داشتم یه روز میشدم مرحوم یاحقی خدا بیامرز. تیلیفون رو برمیداشتم و به حمیرا زنگ میزدم. بش میگفتم: "جمع کن فردا برگرد ایرون. آشتی".

فرداش یه دسته گل میخریدم میرفتم مهرآباد جلوش. بانو هنوزم چشاش غرف در سرمه بود.

سوارش میکردم و میزدم به جاده چالوس. هی میرفتم. هی خاطره میگفتم. هی میرفتم. هی خاطره میگفتم. تخمه جاپونی هم بود. بانو هم هر چن دیقه خیار پوس میکند و میذاشت دهنم.

بعد بانو میگفت "پرویز بزن کنار سرم داره گیج میره".

سه سوت میزدم خاکی. از صندوق عقب ویولون رو برمیداشتم. دس بانو رو هم میگرفتم و میشوندمش گوشه جاده.

با هم دیگه؛ من دِ بزن، اون دِ بخون.

همه راننده کامیونا وا میستادن. اشک تو چشاشون حلقه می زد. باورشون نمیشد. دونه دونه نوارای حمیراشون رو از ضبطا در میوردن و میومدن پیش بانو واسه امضا. ترافیک سنگین میشد.

یه دفعه صدای پلیس نامحسوس میومد. همه در میرفتن. خود سردار رویانیان پیاده میشد از زانتیای سفید. میومد جلو و میزد رو شونه ام. میگفت: استاد مخلصم. دست بانو رو هم میبوسید. از بانو خواهش میگرد که «خاطرات شمال» رو بخونه

بانو خسته بود ولی میگفت:"چشم. پرویز بزن".
من هم میزدم. بانو هم میخوند...

هی. ولی نشد. پرویز یاحقی مُرد. بانو ممنوع الورود شد. راننده کامیونا دیگه دی جی مریم گوش میدادن. و من... آخی من.

پ.ن1: تحت تاثیر پست آقامون نوروزی و مستند «کنسرتی که اجرا نشد».

پ.ن2: گودر رو بستن عمه ننه‌ها (یه فحش اصیل اصفهانیه)، دربه‎درمون کردن. یه حرفایی فقط مال گودر بود. تو همون جا معنی داشت. حالا گودر نیست اما اون حرفا هنوز تو دل مونده. باید گفت وگرنه دل باد میکنه. باد دل هم عاقبت نداره. بوس به همه گودریای صاحب عزا.

فقط زود رد شو

mandard — Fri, 30 Sep 2011 05:33:00 GMT

آره داشتم میگفتم:

خبر، خبره. چه تیتر یک شرق باشه، چه گزارش ویژه 20:30. یه جا از معجزه هزاره سوم و سوگلیاش که شاخ شیطون رو شکوندن زیر سایه مجسمه پتیاره آزادیه میگه. یه جا هم پیام تبریک معظم له برای فهرمانی تیم والیبال. شاید هم از یه هو گم شدن یه بنده خدا. اونورتر هم قهرمانی جبهه اسلام در کوههای کردستان بر ایادی بیگانه موسوم به پژاک. خبر دعوا بر سر سهم تو آینده فلسطین. خبر نقض حقوق حیوانات در مالدیو. خبر فرار مدیرعامل مستعفی بانک ملی به اون سر قبرستون. خبر دستگیری مادر همون بنده خدا تو کرمون. خبر کج شدن شاخ آفریقا. خبر زنای محصنه تو بی بی سی. خبر شکایت سامسونگ از اپل. خبر خودکشی رفیق همون بنده خدا بعد از آزادیش از زندون. خبر حذف تیم بسکتبال. خبر با عکس یه سردار با شرت ورزشی برای تصاحب یه صندلی جهت خدمت. خبر صعود بی سابفه شاخص زندگی در بورس ناکجا آباد.آخر هم خبر یه دختر که امروز طاقت نیورد و خودکشی کرد.

خبر خبره. بخون و رد شو. مکث نکن. باید رد شی. به خدا میدونم. دیگه بلد شدیم چه جور سر کنیم. آره. همین که میگی. باید رد شد. آره بابا. رد شو. یه کم تندتر حتی.

پ.ن1: یک خط بیشتر نیست: نهال سحابی ، دوست دختر بهنام گنجی، هم خانه ای کوهیار گودرزی که چندی پیش بعد از آزاد شدن از زندان اوین، خودکشی کرد، به مانند بهنام شب گذشته دست به خودکشی زد و درگذشت.

پ.ن2: وسط پست خداحافظیش تو وبلاگش لینک یه آهنگی هست از Eleni Karaindrou ، که به نظرم با این ویدیو بهتر همه چی بازگو میشه.

تکرار تاریخ؟!!

mandard — Tue, 26 Jul 2011 16:33:00 GMT

پرده اول(دیروز):

شرایط کشور ، شرایط حساسی بود ، جنگ در مرزهای غرب و جنوب به شدت ادامه داشت و اختلافات داخلی بر روحیه رزمندگان تأثیر منفی گذاشته بود .امام(ره) برای حفظ نظام و رفع تنش ها طی فرمانی حکم کردند که آقایان بنی صدر ، بهشتی ، هاشمی رفسنجانی و رجایی حق سخنرانی در مراسم عمومی را ندارند و برای حل اختلاف نیز راهکار دیگری اندیشیدند که هر یک از آقایان نماینده ای معرفی کنند تا هیئتی تشکیل شود که بر اعمال آقایان نظارت نماید .

خود امام(ره) نیز آیت الله مهدوی کنی را به عنوان نماینده اش در این هیئت معرفی کردند، حضرت امام(ره) خطاب به آیت الله مهدوی کنی نوشتند :

" جناب عالی را به نمایندگی خویش تعیین نمودم تا با نماینده ای که جناب آقای بنی صدر و نماینده دیگری که جناب حجت الاسلام آقای بهشتی و جناب حجت الاسلام آقای هاشمی رفسنجانی و جناب آقای رجایی تعیین می نمایند ، موارد تخلفات از حقوق قانونی هر یک را رسیدگی بنمایید .و نیز در زمان جنگ که زمانی استثنایی است به اقوال و اعمال هر کس که موجب اختلاف و تشنج در کشور می شود رسیدگی بنمایید و نیز در همین زمینه مطبوعات و رسانه های گروهی را مورد بررسی قرار دهید تا هر کس و هر چه به حسب رأی اکثریت متخلف و تخلف به شمار آمد در مرتبه اول به آنان تذکر دهید تا در اصلاح خود بکوشند و در مرحله بعد به وسیله رسانه های گروهی به مردم شریف کشور معرفی و در تمام موارد فوق به دادستان کل کشور گزارش دهید .و دادستان کل کشور شرعاً موظف است تا با بی طرفی کامل پس از طی کردن مراحل قانونی موافق موازین شرعی و قانونی با آنان عمل نمایند ، انتظار می رود که آنچه را که بر عهده آقایان گذاشته شده است که یک تکلیف شرعی است قاطعانه و بدون غمض عین عمل نمایند .لازم به تذکر است که برای اتحاد بیشتر بین نمایندگان هیچ کدام از سه نماینده در خارج از جلسه حق بازگو کردن نظر خود و اظهار مخالفت با رأی اکثریت را که موجب تضعیف هیئت گردد ، نداشته و در صورت تخلف که موجب جنجال است دادستان کل کشور با خود نماینده متخلف چون سایرین عمل خواهد نمود .لازم است نمایندگان و افرادی که آنان را تعیین می نمایند و همه نویسندگان و گویندگان برای حل معضلات جامعه دست در دست یکدیگر دهند و در حدود قانونی وظایف خویش برای پیشبرد مقاصد عالی اسلام تلاش نمایند .

"صحیفه نور ، ج 14 ، ص 159

پرده دوم(امروز):

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به منظور بررسی و ارائه نظرات مشورتی در موارد حل اختلاف و تنظیم روابط سه قوه، و در اجرای بند 7 اصل 110 قانون اساسی، هیأت عالی حل اختلاف و تنظیم روابط قوای سه‌گانه را به ریاست آیت‌الله هاشمی شاهرودی تشكیل دادند.

متن حكم رهبر معظم انقلاب اسلامی به شرح زیر است:بسم‌الله الرحمن الرحیمآیت‌الله جناب آقای سیدمحمود هاشمی شاهرودی دامت بركاتهدر اجرای بند 7 اصل 110 قانون اساسی، هیأت عالی حل اختلاف و تنظیم روابط قوای سه‌گانه به منظور بررسی و ارائه نظرات مشورتی در موارد حل اختلاف و تنظیم روابط سه قوه تشكیل می‌گردد و جنابعالی و آقایان: حجت‌الاسلام سیدمحمد حسن ابوترابی، سیدمرتضی نبوی، عباسعلی كدخدایی و سیدصمد موسوی خوشدل به عنوان اعضای آن هیات عالی برای یك دوره‌ پنج‌ساله انتخاب می‌شوید. ریاست هیات مذكور به عهده جنابعالی خواهد بود.لازم است مسوولان عالی نظام خود در تعامل با یكدیگر، روابط قوا را به نحو مطلوب تنظیم و اختلافات احتمالی را رفع كنند و كمال همكاری را با هیات مذكور به عمل آورند.از خداوند متعال توفیق همگان را خواستارم.

سیدعلی خامنه‌ای3 مردادماه 1390

پ.ن: یه مقدار تحلیل هم نوشته بودم، اما دیدم زیاده گویی است و ممکن است سوءفاهم‌آفرین!!! باشد پس به همین دو پرده بسنده میکنیم.

پ.ن2: شرمنده که برای اتفاقهای تلخ این مدت پستی ننوشتم. یاد تمامی شهدای سبزمان گرامی باد.

پست کاملن اختصاصی پردیس قم

mandard — Wed, 18 May 2011 00:47:00 GMT

به قول رییس جمهور بیست میلونی:

آب رو باید ریخت اونجا که می‌سوزه

پ.ن1: حدود یه ماه پیش که برای فارغ التحصیلی رفته بودم پردیس، نگهبان دانشگاه از قول حراست دانشگاه گفتن که تو خوابگاه پردیس نمیتونم بمونم. امروز هم که رسمن گفتن دیگه دانشگاه نمیتونم بیام. قاعدتا در ادامه همان جنجالهای الکی که واسه مجله سپهراندیشه راه انداخته بودن هست. و البته اثبات مدعای آزادی بیان و پس از بیان و کرسی آزاد اندیشی و از این حرف قشنگ ها.

پ.ن2: مخاطبین نوت مطمئنا دکتر برنجکار و آقای سلیمانی و حتی آقای علیدوست نیست. که تا اونجای که فهمیدم آدم های محترمی هستند و که میخوان فضای دانشگاه بی‌حاشیه باشه و همیشه تم تو این مدت سعی کردم که احترامشون رو حفظ کنم (هرچند که دل خونی از اونها دارم و فک میکنم تاخواسته ادرن مسیر اشتباهی رو میرن حداقل در حوزه فعالیت های فرهنگی دانشگاه).

مخاطب این پست چن تا از دانشجوهای بیچاره هستن و یکی دو تا از مسئول‌ها و اساتید پردیس که متاسفانه این روزها تو تصمیمات دانشگاه خیلی نقش پیدا کردند. آدمایی که خیلی تو خیرخواهیشون شک دارم و امیدوارم که اشتباه کنم. تو این 4 سال فهمیدم که این جماعت از خودشون وجود ندارن و به قول رندی : پارازیتی هستند بر روی صدای دانشجو که اگر صدایی نباشه این بزرگواران هم «کان لم یکن» هستند. برای مدعایم هم فکر کنم جو مرده امسال پردیس کافیه که آقایان ریش و قیچی دستشان بود و...

پ.ن3: نمیخواسم در مورد سپهراندیشه و حواشی بی موردش بنویسم که یه نوع به حساب اوردن ادم هایی میشد که واقعا دستشون برا بچه ها رو شده. هنوز هم تصمیم ندارم. البته نقدهای دلسوزانه بعضی از دانشجویان و اساتید کاملن محترمه و فرق داره. فقط امروز برام خیلی سخت بود که دیگه نتونم تو پردیس برم. ناخوش شدم. پردیس سرشار از خاطره است واسه من. تک تک جاهای دیوارهاش که شبها میرفتیم و به زور پوستر برنامه ها رو میچسبوندیم. راهروها و لنگ مجوز برنامه بودناش. خوابگاه و کله شق بازیاش. آلاچیق و درد ودل هاش. بیخیال. یه روز مفصل ازش مینویسم.

پ.ن4:پردیس رو خیلی دوس دارم و هنوز هم پشیمون نیستم که تو کنکور کارشناسی با اینکه میشد دانشگاه های بهتری برم، انتخاب اولم بود. امیدوارم که یه روز به پردیس برگردم به عنوان استاد دانشگاه و یا یه سخنران برای برنامه های کانون اندیشه. مطمئنم که اون روز میرسه :))

نیاز نیست که بگم این پست رو سریع نوشتم. افتادگی و نثر شکسته اش رو پس ببخشایید.